Geld voor onderzoek blijft nodig. Om bijvoorbeeld Roos Jelier, zus van Niki, weer een morgen te kunnen geven. Behandelingen voor kankerpatiënten worden steeds beter, maar we zijn er nog niet. Jouw bijdrage blijft van grote waarde!

Roos kreeg op haar 23e de ziekte van Hodgkin. Haar zus Niki trok in de vier jaar dat Roos ziek was nog meer dan anders met haar op. Niet om voor haar te zorgen, maar vooral om ‘zussendingen’ te doen.

Roos: 'Dat ik ziek ben geworden beschouw ik gewoon als domme pech. Toen ik het hoorde, ben ik niet gelijk van alles over kanker gaan lezen, ik wilde me niet bang laten maken door doemscenario’s. Ik ben een weblog begonnen waarin ik mijn verhaal kon vertellen. Maar ik schreef ook om met vrienden en vriendinnen over heel andere dingen te praten. Lotgenoten reageerden op mijn blog, ik kreeg reacties van wildvreemden. Toen ben ik ook de verhalen van anderen gaan volgen. Opvallend daarbij was dat iedereen een ander altijd ‘zieliger’ vindt. Mijn opvatting is: laat het verhaal van een ander nooit jouw leidraad zijn, richt je op jezelf. Een mens is vaak veel sterker dan hij denkt. Probeer positief te blijven. En zoek afleiding! Vlak nadat ik had gehoord dat ik kanker had, ging ik met mijn zus en een paar vriendinnen naar de huishoudbeurs. We hebben verschrikkelijk veel lol gehad, vooral bij de stand van shampoo die je haar dikker zou maken. Heel apart voor een vrouw die wist dat ze over een paar maanden kaal zou zijn.'

Niki: 'De band tussen mijn zus en mij is hechter geworden. Ik studeer in Zwolle, maar besloot toen Roos ziek werd in Groningen te blijven wonen, dicht bij mijn zus en mijn ouders. Ik ben me bewuster geworden van onze familieband. Mijn ouders zijn fantastisch en hebben ons vooral ingeprent dat we zussen zijn, dat we gezellige dingen moesten doen en dat ik niet voor Roos moest gaan lopen zorgen.'

Roos: 'Ik ben niet verongelijkt, maar ben enorm trots op mijn zus die zoveel voor mij heeft gedaan. Mijn levensmotto is: het leven komt zoals het komt. Toen ik genezen werd verklaard heb ik een groot feest gegeven en heel hard geroepen: ik ben weer gewoon normaal Roos.'

Niki: 'De kreet van KWF Kankerbestrijding ‘Uw gift heeft mijn zus weer een morgen gegeven’ vinden Roos en ik fantastisch. Zo positief en pakkend. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen.'

Roos: 'We zijn allebei anders gaan denken over het schenken van geld aan goede doelen. Het maakt wel degelijk iets uit aan welke collecte je geeft. Dertig jaar geleden zou ik opengesneden zijn, dat hoeft nu niet meer. De ontwikkelingen gaan snel, steeds meer mensen genezen door verbeterde chemokuren. Een gift aan KWF Kankerbestrijding is een welbestede gift!'